ธรรมที่มีตัณหาเป็นมูลเหตุ



ภิกษุทั้งหลาย !
ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติ อยู่อย่างมีสัมปชัญญะ


เพราะอาศัยตัณหา
จึงมีการแสวงหา


เพราะอาศัยการแสวงหา
จึงมีการได้


เพราะอาศัยการได้
จึงมีความปลงใจรัก


เพราะอาศัยความปลงใจรัก
จึงมีความกำหนัดด้วยความพอใจ


เพราะอาศัยความกำหนัดด้วยความพอใจ
จึงมีความสยบมัวเมา


เพราะอาศัยความสยบมัวเมา
จึงมีความจับอกจับใจ


เพราะอาศัยความจับอกจับใจ
จึงมีความตระหนี่


เพราะอาศัยความตระหนี่
จึงมีการหวงกั้น


เพราะอาศัยการหวงกั้น
จึงมีเรื่องราวอันเกิดจากการหวงกั้น กล่าวคือ
การใช้อาวุธไม่มีคม การใช้อาวุธมีคม
การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท
การกล่าวคำหยาบว่า มึง ! มึง !
การพูดคำส่อเสียดและการพูดเท็จทั้งหลาย



ธรรมอันเป็นบาปอกุศลเป็นอเนก
ย่อมเกิดขึ้นพร้อมด้วยอาการอย่างนี้


( บาลี – มหา. ที. ๑๐/๖๙-๗๒/๕๙ )
เทียบเคียงพระไตรปิฎกบาลีสยามรัฐ กดที่นี้


Create by buddha-quote.com