อาหารของอวิชชา



ภิกษุทั้งหลาย !
เงื่อนต้นแห่งอวิชชาย่อมไม่ปรากฏ
ในกาลก่อนแต่นี้ อวิชชาไม่มี แต่ภายหลังจึงมี


เพราะเหตุนั้น
เราจึงกล่าวคำนี้อย่างนี้ว่า


ก็เมื่อเป็นเช่นนั้น
อวิชชามีข้อนี้เป็นปัจจัย จึงปรากฏ




ภิกษุทั้งหลาย !
เราย่อมกล่าว อวิชชาว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของอวิชชา
ควรจะกล่าวว่า นิวรณ์ห้า



แม้นิวรณ์ห้า เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของนิวรณ์ห้า
ควรกล่าวว่า ทุจริตสาม



แม้ทุจริตสาม เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของทุจริตสาม
ควรกล่าวว่า การไม่สำรวมอินทรีย์



แม้การไม่สำรวมอินทรีย์ เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารแห่งการไม่สำรวมอินทรีย์
ควรกล่าวว่า ความไม่มีสติสัมปชัญญะ



แม้ความไม่มีสติสัมปชัญญะ เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของความไม่มีสติสัมปชัญญะ
ควรกล่าวว่า การกระทำไว้ในใจโดยไม่แยบคาย



แม้การทำไว้ในใจโดยไม่แยบคาย
เราก็กล่าวว่ามีอาหาร มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของการทำไว้ในใจโดยไม่แยบคาย
ควรกล่าวว่า ความไม่มีศรัทธา



แม้ความไม่มีศรัทธา เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของความไม่มีศรัทธา
ควรกล่าวว่า การไม่ฟังสัทธรรม



แม้การไม่ฟังสัทธรรม เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของการไม่ฟังสัทธรรม
ควรกล่าวว่า การไม่คบสัปบุรุษ




ภิกษุทั้งหลาย !
ด้วยประการดังนี้


การไม่คบสัปบุรุษที่บริบูรณ์
ย่อมยังการไม่ฟังสัทธรรมให้บริบูรณ์


การไม่ฟังสัทธรรมที่บริบูรณ์
ย่อมยังความไม่มีศรัทธาให้บริบูรณ์


ความไม่มีศรัทธาที่บริบูรณ์
ย่อมยังการทำไว้ในใจโดยไม่แยบคายให้บริบูรณ์


การทำไว้ในใจโดยไม่แยบคายที่บริบูรณ์
ย่อมยังความไม่มีสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์


ความไม่มีสติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์
ย่อมยังการไม่สำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์


การไม่สำรวมอินทรีย์ที่บริบูรณ์
ย่อมยังทุจริตสามให้บริบูรณ์


ทุจริตสามที่บริบูรณ์
ย่อมยังนิวรณ์ห้าให้บริบูรณ์


นิวรณ์ห้าที่บริบูรณ์
ย่อมยังอวิชชาให้บริบูรณ์


อวิชชานี้
มีอาหารอย่างนี้และบริบูรณ์อย่างนี้




ภิกษุทั้งหลาย !
เปรียบเหมือนเมื่อฝนเม็ดหยาบ
ตกลงเบื้องบนภูเขา เมื่อฝนตกหนัก ๆ อยู่


น้ำนั้นไหลไปตามที่ลุ่ม
ย่อมยังซอกเขาลำธารและห้วยให้เต็ม


ซอกเขาลำธารและห้วยที่เต็ม
ย่อมยังหนองให้เต็ม


หนองที่เต็ม
ย่อมยังบึงให้เต็ม


บึงที่เต็ม
ย่อมยังแม่น้ำน้อยให้เต็ม


แม่น้ำน้อยที่เต็ม
ย่อมยังแม่น้ำใหญ่ให้เต็ม


แม่น้ำใหญ่ที่เต็ม
ย่อมยังมหาสมุทรสาครให้เต็ม


มหาสมุทรสาครนั้น
มีอาหารอย่างนี้และเต็มเปี่ยมอย่างนี้

แม้ฉันใด



ภิกษุทั้งหลาย !
การไม่คบสัปบุรุษที่บริบูรณ์
ย่อมยังการไม่ฟังสัทธรรมให้บริบูรณ์


การไม่ฟังสัทธรรมที่บริบูรณ์
ย่อมยังความไม่มีศรัทธาให้บริบูรณ์


ความไม่มีศรัทธาที่บริบูรณ์
ย่อมยังการทำไว้ในใจโดยไม่แยบคายให้บริบูรณ์


การทำไว้ในใจโดยไม่แยบคายที่บริบูรณ์
ย่อมยังความไม่มีสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์


ความไม่มีสติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์
ย่อมยังการไม่สำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์


การไม่สำรวมอินทรีย์ที่บริบูรณ์
ย่อมยังทุจริตสามให้บริบูรณ์


ทุจริตสามที่บริบูรณ์
ย่อมยังนิวรณ์ห้าให้บริบูรณ์


นิวรณ์ห้าที่บริบูรณ์
ย่อมยังอวิชชาให้บริบูรณ์


อวิชชานี้ มีอาหารอย่างนี้
และบริบูรณ์อย่างนี้ ฉันนั้นเหมือนกัน



( บาลี – ทสก.-เอกาทสก. อํ. ๒๔/๑๒๐-๑๒๔/๖๑ )
เทียบเคียงพระไตรปิฎกบาลีสยามรัฐ กดที่นี้


Create by buddha-quote.com