อาหารของวิชชา



ภิกษุทั้งหลาย !
เรากล่าว วิชชาและวิมุตติว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของวิชชาและวิมุตติ
ควรกล่าวว่า โพชฌงค์เจ็ด



แม้โพชฌงค์เจ็ด เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของโพชฌงค์เจ็ด
ควรกล่าวว่า สติปัฏฐานสี่



แม้สติปัฏฐานสี่ เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของสติปัฏฐานสี่
ควรกล่าวว่า สุจริตสาม



แม้สุจริตสาม เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของสุจริตสาม
ควรกล่าวว่า การสำรวมอินทรีย์



แม้การสำรวมอินทรีย์ เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของการสำรวมอินทรีย์
ควรกล่าวว่า สติสัมปชัญญะ



แม้สติสัมปชัญญะ เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของสติสัมปชัญญะ
ควรกล่าวว่า การทำไว้ในใจโดยแยบคาย



แม้การทำไว้ในใจโดยแยบคาย
เราก็กล่าวว่ามีอาหาร มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของการทำไว้ในใจโดยแยบคาย
ควรกล่าวว่า ศรัทธา



แม้ศรัทธา เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของศรัทธา
ควรกล่าวว่า การฟังสัทธรรม



แม้การฟังสัทธรรม เราก็กล่าวว่ามีอาหาร
มิได้กล่าวว่าไม่มีอาหาร

ก็อะไรเป็นอาหารของการฟังสัทธรรม
ควรกล่าวว่า การคบสัปบุรุษ




ภิกษุทั้งหลาย !
ด้วยประการดังนี้


การคบสัปบุรุษที่บริบูรณ์
ย่อมยังการฟังสัทธรรมให้บริบูรณ์


การฟังสัทธรรมที่บริบูรณ์
ย่อมยังศรัทธาให้บริบูรณ์


ศรัทธาที่บริบูรณ์
ย่อมยังการทำไว้ในใจโดยแยบคายให้บริบูรณ์


การทำไว้ในใจโดยแยบคายที่บริบูรณ์
ย่อมยังสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์


สติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์
ย่อมยังการสำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์


การสำรวมอินทรีย์ที่บริบูรณ์
ย่อมยังสุจริตสามให้บริบูรณ์


สุจริตสามที่บริบูรณ์
ย่อมยังสติปัฏฐานสี่ให้บริบูรณ์


สติปัฏฐานสี่ที่บริบูรณ์
ย่อมยังโพชฌงค์เจ็ดให้บริบูรณ์


โพชฌงค์เจ็ดที่บริบูรณ์
ย่อมยังวิชชาและวิมุตติให้บริบูรณ์


วิชชาและวิมุตตินี้
มีอาหารอย่างนี้และบริบูรณ์อย่างนี้




ภิกษุทั้งหลาย !
เปรียบเหมือนเมื่อฝนเม็ดหยาบ
ตกลงเบื้องบนภูเขา เมื่อฝนตกหนัก ๆ อยู่


น้ำนั้นไหลไปตามที่ลุ่ม
ย่อมยังซอกเขาลำธารและห้วยให้เต็ม


ซอกเขาลำธารและห้วยที่เต็ม
ย่อมยังหนองให้เต็ม


หนองที่เต็ม
ย่อมยังบึงให้เต็ม


บึงที่เต็ม
ย่อมยังแม่น้ำน้อยให้เต็ม


แม่น้ำน้อยที่เต็ม
ย่อมยังแม่น้ำใหญ่ให้เต็ม


แม่น้ำใหญ่ที่เต็ม
ย่อมยังมหาสมุทรสาครให้เต็ม


มหาสมุทรสาครนั้น
มีอาหารอย่างนี้และเต็มเปี่ยมอย่างนี้

แม้ฉันใด



การคบสัปบุรุษที่บริบูรณ์
ย่อมยังการฟังสัทธรรมให้บริบูรณ์


การฟังสัทธรรมที่บริบูรณ์
ย่อมยังศรัทธาให้บริบูรณ์


ศรัทธาที่บริบูรณ์
ย่อมยังการทำไว้ในใจโดยแยบคายให้บริบูรณ์


การทำไว้ในใจโดยแยบคายที่บริบูรณ์
ย่อมยังสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์


สติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์
ย่อมยังการสำรวมอินทรีย์ให้บริบูรณ์


การสำรวมอินทรีย์ที่บริบูรณ์
ย่อมยังสุจริตสามให้บริบูรณ์


สุจริตสามที่บริบูรณ์
ย่อมยังสติปัฏฐานสี่ให้บริบูรณ์


สติปัฏฐานสี่ที่บริบูรณ์
ย่อมยังโพชฌงค์เจ็ดให้บริบูรณ์


โพชฌงค์เจ็ดที่บริบูรณ์
ย่อมยังวิชชาและวิมุตติให้บริบูรณ์


วิชชาและวิมุตตินี้ มีอาหารอย่างนี้
และบริบูรณ์อย่างนี้ ฉันนั้นเหมือนกัน



( บาลี – ทสก.-เอกาทสก. อํ. ๒๔/๑๒๐-๑๒๔/๖๑ )
เทียบเคียงพระไตรปิฎกบาลีสยามรัฐ กดที่นี้


Create by buddha-quote.com