อวิชชาและวิชชา



พระองค์ผู้เจริญ !

พระองค์กล่าวว่า อวิชชา อวิชชา ดังนี้
ก็อวิชชานั้นเป็นอย่างไร ?


และด้วยเหตุเท่าไร
บุคคลจึงชื่อว่าเป็นผู้ถึงแล้วซึ่งอวิชชา


แน่ะภิกษุ !
ความไม่รู้อันใดเป็นความไม่รู้ในทุกข์


เป็นความไม่รู้ในเหตุให้เกิดทุกข์


เป็นความไม่รู้ในความดับไม่เหลือของทุกข์


และเป็นความไม่รู้
ในทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์


นี้เราเรียกว่า อวิชชา



และบุคคลชื่อว่าถึงแล้วซึ่งอวิชชา
ก็เพราะเหตุไม่รู้ความจริงมีประมาณเท่านี้แล




พระองค์ผู้เจริญ !

พระองค์กล่าวว่า วิชชา วิชชา ดังนี้
ก็วิชชานั้นเป็นอย่างไร ?


และด้วยเหตุเท่าไร
บุคคลจึงชื่อว่าเป็นผู้ถึงแล้วซึ่งวิชชา


แน่ะภิกษุ !
ความรู้อันใดเป็นความรู้ในทุกข์


เป็นความรู้ในเหตุให้เกิดทุกข์


เป็นความรู้ในความดับไม่เหลือของทุกข์


และเป็นความรู้
ในทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์


นี้เราเรียกว่า วิชชา



และบุคคลชื่อว่าถึงแล้วซึ่งวิชชา
ก็เพราะเหตุรู้ความจริงมีประมาณเท่านี้แล




ภิกษุทั้งหลาย !
เพราะเหตุนั้นในกรณีนี้


พวกเธอพึงทำความเพียร
เพื่อให้รู้ตามเป็นจริงว่า นี้เป็นทุกข์


นี้เป็นเหตุให้เกิดขึ้นแห่งทุกข์


นี้เป็นความดับไม่เหลือแห่งทุกข์


นี้เป็นทางดำเนิน
ให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์ ดังนี้เถิด


( บาลี – มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๓๘-๕๓๙/๑๖๙๔-๑๖๙๕ )
เทียบเคียงพระไตรปิฎกบาลีสยามรัฐ กดที่นี้


Create by buddha-quote.com